
نمایشنامه خوانی :
م رویکرد جدیدی در تئاتر جهان و به تبع آن ایران است . در حال حاضر دوره های مختلف نمایشنامه خوانی و
جشنواره های مختلف ، اقدام به برگزاری و معرفی این رویداد هنر نمایشی می نمایند . امروزه دیگر می توان نمایشنامه خوانی را یکی از شیوه های رایج در اجرا دانست .
نمایشنامه خوانی در رایج ترین شکل خود شیو ه ای است در خوانش متن ،توسط نقش خوان ها ، به این صورت که یک یا چند نفرنشسته در پشت میز و شاید نشسته بر زمین ، و از روی متن های گرفته در دست اقدام به خواندن دیالوگهای نمایشنامه می کنند ، یکی از این چند نفر توضیحات نوشته شده در متن نمایشنامه را می خواند

.
نمایشنامه خوانی را می توان گونه ای از اجرا دانست ، اجرای کارگردانی شده دیالوگ و توضیح صحنه ، اجرایی که میتواند بین دور خوانی اولیه متن نمایش و اجرای صحنه، حلقه ای فرضی اتصال نمود.
اگر بدن ، بیان و حس را سه ابزار اصلی بازیگری بدانیم ، در نمایشنامه خوانی آن چیزهایی که بکار گرفته می شود ؛ بیان و حس است ، بدون آن که بازیگر بخواهد از بدن خود استفاده نماید
در نمایشنامه خوانی ،حس ها ، موقعیت ، حال و هوا و اتمسفر کار از طریق انتقال حس نهفته در بیان نقش خوان، منتقل می شود . یعنی در واقع دنیایی که نویسنده خلق کرده بدون کمک و بهره از ابزار بدن و میزانسن و فقط و فقط از طریق بیانِ بازیگر اجرا می شود
![]()
.
یکی از اهداف نمایشنامه خوانی بررسی و مطالعه کاملِ دنیایی است که توسط نویسنده خلق شده ، غالبا در اجراهای صحنه ای شاهد هستیم که تغییراتی توسط کارگردان اعمال گردیده است که البته غالبا اجتناب ناپذیر است . اما در نمایشنامه خوانی این اتفاق صورت نمیگیرد و در واقع متن نمایش به شکل بکر و دست نخورده ، خوانش میشود .
در نمایشنامه خوانی کارگردان ، وظیفه هماهنگ کننده وهدایت کننده درست و دقیق خواسته های نویسنده را به نقش خوان ها بر عهده دارد. و البته تا آنجایی که به متن لطمه نخورد به نقش خوان کمک میکند تا اجرا و ادای حس ها درست باشد .
متاسفانه اخیرا مشاهده میشود که برخی از گرو های نمایشی به اشتباه نمایشنامه خوانی را با اجرای نمایش صحنه ای تمیز نداده و برای آن ضمن قرار دادن میزانسن، از ابزارهای جانبی مثل دکور و آکسسوار استفاده میکنند ، که این غالبا به دلیل نا آگاهی آنها از اصل تئاتر می باشد . باید کاری کنیم تا نمایشنامه خوانی ، نمایشنامه خوانی باقی بماند ، و با عدم دخالت سلیقه های شخصی و نا آگاهانه به این رویکرد و این شکل خوانش نمایشنامه لطمه وارد نکنیم .
ذکر این نکته لازم است که اولین بار در ایران در سال 1347 نمایشنامه خوانی اجرا شد و پس از آن تا سال 1367 هیچ اجرای نمایشنامه خوانی چشمگیری نداشته ایم .
محمد صادق تحسینی

تعدادی از نمایش نامه هایی که توسط گروه تئاتر کویر به شکل نمایشنامه خوانی اجرا شده است
نام نمایش نویسنده کارگردان سال اجرا محل اجرا
باغ آلبالو آنتوان چخوف محمد صادق تحسینی 1382 کرج
آلما محمد صادق تحسینی محمد صادق تحسینی 1383 کرج
آناکارنینا محمد چرمشیر محمد صادق تحسینی 1385 همدان
آسمان روزهای برفی محد چرمشیر محمد صادق تحسینی 1390 تهران
حقایق یک ماهی مرده محمد چرمشیر محمد صادق تحسینی 1390 تهران
آرامش در حضور دیگران محمد چرمشیر محمد صادق تحسینی 1390 تهران
دوستت دارم با صدای آهسته چیستا یثربی محمد صادق تحسینی 1390 تهران
عکس عروسی چیستا یثربی علی قهرمانی 1390 تهران
باصحرا بخوان بی صدا چیستا یثربی علی قهرمانی 1390 تهران
بابا قوری محمد صادق تحسینی حنانه تحسینی 1391 تهران
گروه تئاتر کویر اجرای نمایشنامه های فاخر را به شیوه نمایشنامه خوانی برای
درک بهتر مخاطب از این گونه متون در برنامه های آینده ی خود یک ضرورت میداند
از اینکه نظر خودتون رو مرقوم میفرمایید سپاسگزارم
نظرات شما عزیزان:
|